London.

Vorige week was het zover, met de mannen en vrouwen van Folgazán vertrokken we naar Londen. Rond 11u kwam Koen toe met de het busje en de kar en hup, even later reden we al richting Calais. Daar namen we de trein naar Dover, we moesten de trein oprijden met het busje en blijven zitten, nouja, uitstappen kon ook maar veel was er daar niet te beleven, trust me.



Een halfuurtje later bereikten we dan eindelijk de Engelse bodem en hup, onder begeleiding van een prachtig ondergaand winterzonnetje arriveerden we in Londen. We reden meteen door naar het Royal National Hotel, waar we vlug onze bagage dropten alvorens we terug het busje namen naar BAFTA, de plaats waar we die avond moesten optreden.

De dag erna: de bus op en een heel snelle dosis Londen naar binnen gewerkt. Bus op, af, vlug ergens binnen - wel een koffietje gedronken om op krachten te komen- en weer buiten, terug naar het hotel, ons busje in en hup, richting Portsmouth. Charles, eigenaar van de Forest Folk Club (waar we zaterdag zouden spelen) belde ons onderweg enkele keren op om te vragen waar we bleven... Daar Londen Gent niet is duurde het bijna een uur vooraleer we weg waren uit de verkeersdrukte in de stad.



We waren te laat om nog naar het hotel te gaan, dus we reden meteen naar Club V, opzetten, soundchecken en dan gingen we buitenshuis eten. Eenmaal terug aangekomen een uurtje met ons vingers zitten draaien (ook dat is life on the road...) vooraleer we op het podium konden springen. Soit, fijne mensen, fijn publiek, we hebben ons geamuseerd (en de mensen ook denken we). Wanneer alles weer geladen was reden we dan eindelijk richting ons sprookjeshotel, inchecken en nog even samen nagenieten in de bar en daarna lekker slapen.






's Morgens echter weer vroeg uit de veren, na een stevig en heerlijk onbijt gingen we immers Porthsmouth bezoeken. We hebben er niet veel van gezien, van de stad zelf - denk Oostende maar in het groot - maar het uitwaaien bij het water deed werkelijk enorm veel deugd. Na een snelle hap terug het busje in om nog even wat op te laden in het hotel. Dat deden we door lekker een baantje te trekken in het zwembad, saunatje en daarna gezellig keuvelen in de whirlpool. Het moet denk ik niet gezegd zijn hoe relaxed we daarna waren...



In de late namiddag/vooravond (het was daar om 17u al pikdonker!) reden we naar Forest Folk Club, waar Charles en zijn vrouw Janet ons opwachtten met een welkome kop thee. Op het gemak kunnen opzetten, soundchecken, heerlijk gegeten en dan opnieuw weer een uur wachten wachten wachten... Het zaaltje zal wel vol, de sfeer zat er meteen in toen Charles ons voorstelde, altijd kicken als het publiek al applaudisseert als je nog backstage staat te wachten! Super publiek, wauw. Op ons allerlaatste nummer stond iedereen recht, de helft aan het dansen (proberen) en de andere bleven uit respect rechtstaan. Werkelijk geweldig.

Erna weer even bekomen in de bar van het hotel, kort nachtje, stevig ontbijt en voor we het wisten zaten we al weer onder het kanaal...

Een trip om niet snel te vergeten!

P.S.: Alle foto's vind je terug op onze Facebookpagina/Myspacepagina

Funeral Songs(4): Joni Mitchell - Both Sides Now

Hoe meer ik met muziek bezig ben, hoe lastiger ik het begin te vinden om er elke dag 100 procent mee bezig te zijn, er worden gewoon superveel goeie dingen gemaakt en dan denk ik: wat heb ik hier eigenlijk nog te zoeken? Anderzijds heb ik het gevoel dat ik muziek beter begrijp, beter kan vatten. Of juist niet, want muziek is niet iets wat tastbaar is, soms is het warm en liefdevol, soms koud en kil... Dit nummer wordt al tientallen jaren gezongen door Joni Mitchell, maar zoals ze het nu zingt... Ze schreef een geweldige tekst op haar 26e, en als ze die nu brengt dan gaat dat gewoon recht door je heen... Het enige mindere is misschien de matige prestatie van het orkest, hier en daar toch een slordige intonatie, maar wie de versie wil die compleet is, dan moet je haar plaat halen... Hier komt de tekst:


Bows and flows of angel hair and ice cream castles in the air
And feather canyons everywhere, i've looked at cloud that way.
But now they only block the sun, they rain and snow on everyone.
So many things i would have done but clouds got in my way.

I've looked at clouds from both sides now,
From up and down, and still somehow
It's cloud illusions i recall.
I really don't know clouds at all.

Moons and junes and ferris wheels, the dizzy dancing way you feel
As every fairy tale comes real; i've looked at love that way.
But now it's just another show. you leave 'em laughing when you go
And if you care, don't let them know, don't give yourself away.

I've looked at love from both sides now,
From give and take, and still somehow
It's love's illusions i recall.
I really don't know love at all.

Tears and fears and feeling proud to say "i love you" right out loud,
Dreams and schemes and circus crowds, i've looked at life that way.
But now old friends are acting strange, they shake their heads, they say
I've changed.
Something's lost but something's gained in living every day.

I've looked at life from both sides now,
From win and lose, and still somehow
It's life's illusions i recall.
I really don't know life at all.

Die laatste alinea, hoe kan je het leven nog beter omschrijven dan dit? Ik word er sprakeloos van.
Op het einde van de youtube performance moet ze zelf even slikken terwijl ze het publiek toespreekt...

Kings Of Convenience, Cirque Royal 09/11/11

We zijn intussen al weer een weekje verder sinds het concert, maar bij deze toch nog een korte review!

Kings Of Convenience kwam eindelijk eens naar België, en dat hebben we geweten! Zelden zo een enthousiast publiek gezien, laat staan op zo een rustige muziek... Het Noorse duo begon hun set rustig, maar na een half uur werden ze versterkt door een violist en een contrabassist en werd er langzaam maar zeker heel wat meer bewogen in het publiek, en bij hun tweede bisronde werd er natuurlijk "I'd Rather Dance With You" gespeeld! Heel fijn optreden met een perfecte balans tussen oud en nieuw werk, niemand moest op zijn honger zitten!

De plaat ligt de laatste natuurlijk dagelijks op, en dit is één van mijn favoriete nummers ervan.

Kings Of Convenience - Me In You



Dit nummers staat in schril contrast met het volgende nummer, eentje waarin Eirik alleen zingt, geen enkele backing vocal te horen! Iets wat we niet meteen gewend zijn van hen. Ik las onlangs in een interview dat ze deze plaat zo sober mogelijk wilden houden, en het is hen echt gelukt, zonder dat de kwaliteit van de plaat er moest onder lijden!

Kings Of Convenience - Renegade



Pareltje.

Tomàn, Vooruit 07/10/2000

Het is geleden van maart dat ik nog eens recensie van een optreden op deze blog heb gepost. Nouja, recensie is een groot woord natuurlijk.

Donderdagavond was ik dus aanwezig in de balzaal van de vooruit voor The Sedan Vault en Tomàn. In de namiddag al las ik op het net dat The Sedan Vault moest afzeggen omwille van een zieke zanger, dus er werd een nieuw voorprogramma geregeld: Intergalactic Lovers, winnaars van de Beloften 2009.

Spijtig genoeg vond ik het een beetje saai, pas tijdens het voorlaatste nummer was ik eindelijk wat geboeid... De publieke reactie was naar mijn mening ook nogal behoorlijk lauw. Soit, op hun Myspace mag 'Fade Away' er uiteindelijk best wel nog zijn.

Het was van Dour 2007 geleden dat ik Tomàn nog eens live zag, tussendoor hen wel nog bezig gehoord in hun repetitiekot toen ik nog even bij The Rebelines speelde, wat ondertussen helaas gestopt is, en al vanaf het begin van het optreden vroeg ik mezelf al weer af waarom ik zolang gewacht heb om ze nog eens te gaan bekijken. Drummer Lode Vlaeminck groette eerst het publiek en zei: "tot over 45 minuten".

BAM. De beuk erin, Tomàn speelde het ganse Where Wolves Wear Wolf Wear in één ruk door en damn, geschift was dat. Al na een goede 10 minuten al een eerste kippenvelmoment, het eerste van een hele reeks die nog zou volgen. Op de achtergrond kon je het verhaal volgen op scherm, maar als je wil weten waarover het gaat: koop de cd waarin een zalig boekje is verwerkt die de muziek visueel ondersteunt. Goed nieuws voor de mensen die geen cd's/muziek kopen -student blabla geen geld blabla-: je kan hun plaat integraal beluisteren op hun Myspace. Als je dat geen moeite vind en de slechte Myspacecompressie erbij neemt, ga gerust uw gang, but you don't know what you're missing!

Op het einde van het optreden begon de balzaal werkelijk compleet te trillen onder mijn voeten en ik zag heel wat mensen naar hun oren grijpen. Oordoppen, that's the spirit! Na het optreden en ging goedgemutst én zonder oorpijn kotwaarts, waar ik meteen weer kon nagenieten van een geweldig intens optreden... Zalig, zalig, zalig.



Kopen! Nu!

Human Nature.

Omwille van al de commotie rond de dood van Michael Jackson ben ik, net zoals vele mensen zijn uitgebreide repertoire wat alerter en intensiever gaan beluisteren. Een nummer dat mij op enorm doet slikken dezer dagen is 'Human Nature'. Twee mensen uit mijn familie zijn deze week heengegaan, weliswaar mensen waarmee ik geen directe grote emotionele band had, en toch, het knaagt.

Ik zou zeggen: leg het filmpje aan terwijl u verder leest.



Ik ben lange tijd misdienaar geweest, tot rond mijn zeventiende, en ik durf zeggen dat ik erg gelovig was die tijd. Na die periode heb ik de kerk min of meer de rug toegekeerd en tot op vandaag weet ik nog altijd niet of geloven mijn in die tijd toen zoveel beter maakte. Ik heb er geen idee van. Ik weet alleen dat ik toen fantastische tijden beleefd heb met mensen met heel uiteenlopende ideeën en overtuigingen. Op een dag als vandaag is het gewoon vechten tegen iets dat niemand ooit zal kunnen stoppen: het eindige van ons bestaan hier op deze aardbol die ik de laatste maanden zoveel mooier begon te vinden. Dan heb ik het vooral over de prachtige natuur die overal zo verschillend is.

Ik kan het bekijken als: wauw, zoveel plekken die ik nog moet bekijken, of verdorie, zoveel dingen die ik nooit in het echt zal kunnen aanschouwen. Vandaag moet ik jullie echter zeggen dat ik het ronduit gemeen vind dat wij constant moeten leven met zo een gedachten, zoveel mooie dingen die we zouden kunnen doen maar helaas: we moeten studeren, presteren, geld verdienen, constant tikken de mensen je op de vingers en word je afgerekend op het minste wat je maar fout doet. Is dit dan alles waar het om draait? Als klein kind vond ik de wereld veel fascinerend, helaas moet ik na 20 jaar zeggen dat alles met de jaren er gewoon grauwer gaat uitzien. Als kind wil je snel groot worden, geld verdienen, met de auto rijden, beroemd worden, een huis bouwen... Het ironische is dat eens je op dat punt bent, op de dag dat je het middelbaar uitkomt, uw rijbewijs behaalt en kunt kiezen of je gaat werken of studeren, je al snel ziet dat er maar weinig fun aan is.

Om u nog een triestig voorbeeld te geven: ik moest zondag om mijn treinabonnement in het station van Waregem. Ik heb er 20 minuten staan draaien aan het loket tot er iemand kwam, en wat een succes was dat: de man veegde de slapers uit zijn ogen, zuchtte enorm, was kwaad omdat ik nog geen formulier had ingevuld (weet vast niet waarom die formulieren bij hun klaar liggen voor de reizigers...?) en behandelde mijn ronduit onbeleefd. Ik heb het niet geteld, maar in die 5 minuten dat hij wat moest doen zuchtte hij toch wel een tiental keer.

Is dat het dan? Is dat hetgeen wat ons allemaal te wachten staat? Sta ik over een 40-tal jaar daar ook totaal suf, ongeïnteresseerd achter een loket jonge mensen af te blaffen? Als dat de richting is hoe wij allemaal nog moeten evolueren, dan weet ik niet of dat wel allemaal hoeft voor mij. Life's a bitch, heb dat waarschijnlijk al 10, 100 keer gezegd en het is gewoon de triestige waarheid.

Het is een sombere dag, zo eentje waarop maar al te duidelijk is dat de zomer voorbij is en dat er ons weer een koude, kille winter staat te wachten, en wat mij betreft is deze al erg straf begonnen.

'Human Nature' houdt mij enerzijds overeind vandaag en anderzijds duwt het mij gewoon keihard tegen de grond, en dit in een zeer stormachtige, onvoorspelbare beweging.
Michael Jackson is voor mij de grootste figuur aller tijden, zoveel waarheden in zijn nummers en dat is 95 procent van de bevolking gewoonweg ontgaan. En dan heb ik het nog niet over het gevoel die hij in zijn nummers kon neerleggen. Je zou voor minder depressief en ongelukkig worden. Ik hoop dat zijn dood een nieuw eikpunt wordt in de geschiedenis, eentje vanaf waar de mensen eindelijk weer wat meer om de dingen beginnen te geven.

Maar hey, dream on Pieterjan, dream on.

-If they say "Why, why?", tell'em that is human nature.-

The sky was beautiful on fire.

Another Cloud Reel... from Delrious on Vimeo.

Augustus.

Het zit er bijna op, de zomer... Nog twee weken waarin ik niet weet wat precies te doen, hier en daar wel iets, maar eigenlijk wil ik gewoon het nieuwe schooljaar beginnen! Misschien eerst eens terugblikken op de voorbije maand. Op vrijdag 31 juli stond ik 's nachts nog op het podium van het gezellig festival Aymon Folk in Frankrijk (in de champagnestreek), op zaterdagavond was ik al present aan de Belgische kust om er twee weken animatie te verzorgen in een vakantiecentrum met Zicie. Zicie, een geniale kerel wiens naam u nog niet hebt zien verschijnen op deze blog, maar dat doet niets af van zijn genialiteit!

Om even toch de sfeer van Aymon Folk terug op te roepen:




Zalig festivalletje was dat. Erna twee weken dolle pret aan zee, nagenoeg elke dag op het strand kunnen gaan liggen, en dat aan de Belgische kust! Onvoorstelbaar. Ik ga nu ook op kot in Gent dit jaar, en ik wou echt dat Gent aan de kust lag. Een studentenstad aan de kust, zou werkelijk geweldig zijn...

Verder ook nog wat nummertjes opgenomen met Hoochie Astronaut, repetitieopnames weliswaar maar ga zeker eens luisteren op vi.be/hoochieastronaut!
En terwijl we toch bezig zijn over Hoochie Astronaut: Op 7 November gaat Rock Vlucht weer door in JH Den Uitvlucht: In volgorde van verschijnen: Slobs Of The Kitchen Sea, Margaretha Von Parma én als kers op de taart Hoochie Astronaut mét een nieuw bandlid...!

Voor de rest weinig te vertellen op dit moment, mocht er mij nog iets te binnen schieten zal je het wel via deze weg vernemen, in de toekomst helemaal live vanuit Gent!